İleri derecede hasta iki adam ayni hastane odasındaydılar.

 Adamlardan birinin her öğleden sonra 1 saatliğine oturmasına izin veriliyordu,

cigerlerindeki suyun süzülmesi için.

Bu hastanin yatagi odadaki tek pencerenin tam yanindaydi.

Diger hasta ise hep sırtüstü yatmak zorundaydı.

 Bu iki hasta saatlerce birbiriyle konuşur, eşlerini, ailelerini, evlerini, işlerini, askerlik anılarını,tatilde gittikleri yerleri anlatirlardi birbirlerine.

Pencerenin yanindaki hasta, her öğleden sonra oturmasina izin verdikleri saati diger hastaya pencereden gorebildiklerini anlatarak geciriyordu.

 diger hasta hep bir sonraki gunu iple cekmeye basladi, dışarıdaki renkli

 ve hareketli dünyayı dinlemek için.

            Pencere, icinde cok güzel bir göl olan parka bakıyordu.

Ördekler ve kuğular gölde yuzerken cocuklarbot'larini suda yuzduruyorlardi.

Genc asiklar, gokkusaginin tum renklerindeki ciceklerin arasinda kol kola dolasiyorlardi.

Ulu agaclar etrafi susluyor, uzaktan şehrin silueti gorunebiliyordu.

 Pencere kenarindaki adam bunlari muhtesem bir detayla anlatirken,

odanin diger ucunda yatan adam gozlerini kapar ve bu muhtesem
manzarayi hayalinde canlandirirdi.

Sicak bir ogleden sonra, pencerenin
yanindaki adam gecmekte olan bir senlik alayini tarif etti.

 Diger adam bando seslerini duyamasa bile hayalinde canlandirabiliyordu,

 pencere kenarindaki adamin tasviriyle.

Gunler ve haftalar gecti. Bir sabah banyo yaptirmak icinsu getiren

gunduzcu hemsire pencere kenarinda yatan hastanin cansiz bedeniniyle karsilasti:

uykusunda, huzur icinde ölmüştü.

 Hüzünlendi,  hastane gorevlilerini cesedi disari tasimalari icin çagirdi.

Uygun zaman  gectigine kanaat getirir getirmez, digerhasta pencerenin

 kenarindaki yataga   tasinmasinin mumkun olup olamayacagini sordu.

 Hemsire memnuniyetle  istegini yerine getirdi, hastanin rahat oldugundan

emin olduktan sonra onu  yalniz birakti.

 Yavasca, duydugu aciya aldirmadan, bir dirseğineyaslanarak  disaridaki dunyaya

bakmak uzere yatagindan dogruldu adam. Sonunda,  disariyi kendi gozleriyle gorme zevkini yasayabilecekti. Pencereden disari  bakabilmek icin yavasca donmeye zorladi kendisini.

 Pencere, boş bir duvara  bakiyordu.

Adam hemsireye, vefat eden oda arkadasinin pencerenin disinda  gorunen harika seylerden bahsetmesine sebep olan şeyin ne olabilecegini  sordu.

 Hemsirenin cevabı, ölen adamin kör oldugu ve pencerenin onundeki
 duvarı görmediğiydi.

'Sanirim seni cesaretlendirmek istedi' dedi.

 Epilog: Diger insanlari mutlu etmek cok buyuk mutluluk getirir,

 kendi  durumunuz ne olursa olsun. Paylasilan dertler yarisi kadar üzüntü verir, 

paylaşılan multuluklar ise iki katı artar. Kendinizi zengin hissetmek  istiyorsanız, sahip olduğunuz ve paranınsatın alamayacağı her şeyi
 paylaşın.

“Bu gün bize bir hediyedir.”

Emelcik'ime tatlı kardeşime mailleri için teşekkürlerJ